vrijdag 20 maart 2020

De wereld is burn-out ... ...mooie tijd voor de mensheid om te ontwaken!


De wereld is moe. Uitgeput. Haar grens is bereikt.
Het is tijd voor de allergrootste wereldwijde transformatie ooit. Dat is volgens mij de boodschap die achter het kroonvirus zit. Het is tijd om ‘het systeem’ anders in te gaan richten. Het blijkt kwetsbaar, heel kwetsbaar. Het schudt op zijn grondvesten, het wil uit elkaar spatten, maar dit mag nog niet. Er wordt door man en macht geprobeerd controle te hebben. Logisch. Dit zijn we als mens gewend te doen.
Maar dit kan niet meer. Controle hebben is een illusie. Controle komt uit het hoofd. Het is een bedacht iets. Volgens mij kun je dit virus niet alleen met extra maatregelen en leefregels ‘het hoofd bieden’.
Bestrijden van de ziekte is goed bedoeld, maar in hoeverre echt werkzaam? De Franse president had het al over ‘la guerre’ tegen corona. Waarom nou weer in dat soort termen kletsen? Oorlog voeren maakt het alleen maar erger. Denken in termen van oorlog en bestrijding (tégen iets zijn – iets níet willen) maakt dat het virus zich gevoed voelt. ‘Hè lekker’ denkt het virus en dompelt zich nog even onder. Hoe meer mensen in angst en zorgen leven hoe beter het virus zich kan verspreiden. Omdat het zich voedt met angst en zorg. Het heeft dezelfde frequentie als angst en zorg.
Kunst is dus op een andere frequentie te gaan leven dan de ziekte zelf! Het virus is onbekend met Licht en Liefde – het heeft er zelfs nog nooit van gehoord. Het virus doet niet aan zelfzorg – het voedt zich met andermans angst en zorg. Het heeft de mens dus nodig om te bestaan. Dus wees Licht en Liefde en zorg heel goed voor jezelf.
Word je bewust van wie jij bent, van hoe prachtig, krachtig mooi jij bent en straal dit uit naar alles en iedereen om je heen. Zie in hoe mooi en bijzonder deze wereld in de kern is – met al haar natuur en verscheidenheid aan mens en dier. Zo hou je je frequentie hoog!
Daar kan het virus niets mee. Daar zit het niet op te wachten. Het kan zich dan niet met je verbinden en laat dat nu net de bedoeling zijn.
Dit is dé tijd om in het hier en nu te leven, te verstillen, te vertragen en je te verbinden met jezelf en al wat goed voelt. Hou grip op wat je denkt en voel je vooral dankbaar voor wat er nu wel is aan mooie initiatieven, creatieve oplossingen, saamhorigheid en verbinding met anderen. Focus je op alle mooie dingen in jou en om jou heen, zo hou je je frequentie hoog. Leef, lach en zet je Licht op AAN! Samen staan we sterk. Van rups naar vlinder.




vrijdag 13 maart 2020

Ophokplicht

‘De mens per direct opgehokt wegens coronavirus’
Moeten jullie hier niet ook aan denken? Al dat pluimvee dat in het verleden werd opgehokt wegens de vogelgriep. Nu is de mens aan de beurt.
Alle mensen thuis op stok en dan na een tijdje ruzie maken over de plek op de stok.
‘Ik wil nu daar zitten!’
‘Ach mens zeur niet, ik zit hier nog maar net’
Dat.
Is de mens nog gewend zo lang en dicht bij elkaar te zijn?
Het zal mij benieuwen hoeveel mensen er na dit ‘kroonvirus’ gaan scheiden én hoeveel baby’tjes er worden geboren over 9 maanden. In het begin is het samen op stok nog leuk, maar na een tijdje kun je die ander niet meer luchten of zien, haha...
Maar goed alle gekheid op een stok (jaja hier is over nagedacht), ik kan niet anders dan het positieve inzien van dit hele kroonvirusgebeuren. Naast dat eindelijk het fileprobleem is opgelost en de mensen die nog wel met het OV durven te reizen heerlijk kunnen zitten in plaats van zich in een treinstel te moeten proppen, voelt het als een soort van opschoning en teruggaan naar de basis. Naar waar het echt om gaat in het leven. Naar jezelf en naar de mensen en dieren om je heen die je liefhebt. Het leven voelt trager, ongeveer 100 km per uur. Het leven even anders dan anders. Ik omarm verandering.

vrijdag 28 februari 2020

Luisteren naar je hart - hoe doe je dat?

Herken je dat? Dat je wel vanuit je hart wilt creëren, maar niet goed weet hoe? Omdat je er niet goed bij kunt? Je leest op het op zoveel plekken, de kreten: luister naar je hart, ga naar je hart want daar zit de stem van je ziel. Ik weet dat allemaal wel, maar het is af en toe nog verdomd lastig er naar te handelen. Hulp op dit gebied is er in overvloed, ik weet het. Sla internet open, tik 'hoe luister ik naar mijn hart' in en er verschijnen: tientallen tips en trucs, stappenplannen, tig hart-experts en luister-naar-je-hart-coaches...😁 Voor creëren vanuit je hart is overgave nodig. En stilte. En vertrouwen. Terwijl ik gewend ben vanuit mijn oude 'ikje' heel erg mijn best te doen en hard te werken. Niet alleen hard werken in de buitenwereld, maar ook 'aan mijzelf'. Vooral bezig zijn en niet stilzitten. Waarom doe ik zo mijn best? En voor wie? Het zijn allemaal overtuigingen die vanuit mijn persoonlijkheid komen. Dingen waarvan ik DENK dat ik ze moet doen. Het hoofd heeft nogal eens de overhand. Soms vind ik het lastig hier op aarde te zijn en dan wil ik wel terug naar huis. Naar daar waar het fijn is en geen lage lastige frequenties zijn en moeilijke dingen om mee te dealen. Maar ik ben hier met een reden. Ik ben hier niet zomaar. Ik wil hier zelf zijn. Mijn ziel heeft voor dit leven gekozen. Om hier nu in deze tijd van gigantische shifts in bewustzijn aanwezig te Zijn. De trilling van de aarde verhoogt en ik tril hoger mee. Ouwe meuk wordt losgetrild. (Daarom ga ik nu misschien zo graag naar kringloopwinkels, maar dat even terzijde). Oude overtuigingen komen naar boven. Overtuigingen van mijn persoonlijkheid. Aangeleerde shit. En er zit veel shit, heel veel shit. Niet alleen uit dit leven, ook uit andere, vorige levens. Hoe ouder de ziel, hoe meer meuk ze kan dragen en nu ook weer mag loslaten. Mooi wark zeg ik🤓. Alles komt uit de verdichte schaduwen naar boven. Kijk ook maar naar wat er in de wereld gebeurt. Er komen zaken aan het licht die het daglicht niet verdragen, maar dit licht wel nodig hebben om gezien en geheeld te worden. Al het donkere mag gezuiverd worden door en naar het licht. Moet zelfs gezuiverd worden als we naar een wereld willen die uitgaat van harmonie, eenheid, innerlijke vrede en onvoorwaardelijke liefde. Alle rommel er eerst uit. Vooral onvoorwaardelijke liefde voor jezelf, daar begint alles mee. Ik zie onvoorwaardelijke zelfliefde als volledige zelfacceptatie. Het inzicht, weten en voelen dat alles in mij goed is. Ook mijn 'stomme' kanten. De kanten aan mijzelf die ik lastig vind en niet-mooi. Alles mag in balans komen. Man en vrouw, Yin en Yang en Jut en Jul zodat ik uitkom bij: ik ben perfect zoals ik nu ben. Ik mag de Ware Kracht in mijzelf zien, voelen en erkennen. Maar daar is dus eerst heel veel opruimwerk voor nodig. Eén keer stofzuigen is niet genoeg. Alle schaduwlaagjes die om mijn hart en ziel heen zaten mogen liefdevol de stofzuigerzak in zodat op die manier mijn hart geactiveerd wordt en ik haar beter kan horen. Schreeuwen vanuit de schaduw heeft namelijk geen zin. Liefs Heleen ♥



donderdag 13 februari 2020

Afwijzing - een positieve levensles

Van de week kreeg ik via een WhatsAppje (!) te horen (oh nee 'lezen') dat ik werd afgewezen voor een baan. Blijkbaar is het nu ook 'normaal' om mensen via de app te laten weten dat ze ergens niet mogen komen werken. Dit terwijl ik toch best-wel-wat geïnvesteerd had door een best-wel-enthousiaste brief te schrijven, zelf vervolgens maar even belde omdat ik niks hoorde en als antwoord kreeg: 'Oh ja, ik herinner me jouw brief nog, je mag komende maandag wel op gesprek komen'. Schrijven, bellen en op gesprek komen. Ik zeg, dat verdient tenminste een afwijzingsbelletje in plaats van appje.
Maar goed, mijn sterke voorgevoel (of waren dit toch gedachtes?) bij deze vacature was: dit is kat in het bakkie. De woorden voor de sollicitatiebrief had ik zo op papier (het kan zijn dat het glas wijn hielp, het was zaterdagavond) en toen ik belde, werd mijn brief herinnerd met als resultaat een uitnodiging voor een altijd fijn en nooit ongemakkelijk sollicitatiegesprek.

Hier moest het universum een vinger in de pap hebben gehad. Ik als spiritueeltje geloof immers in dat soort onzin 😂. Het feit dat ik net op het juiste moment belde, dat kon geen toeval zijn. Als klap op de vuurpijl had de functie ook nog een zowel praktisch als spiritueel tintje waardoor ik al helemaal het gevoel had op het juiste pad te zitten. Ik ben immers zeer praktisch en jawel daar istie weer: spiri. Ik kort het nu even gezellig af.

Vorige week maandag vloog ik op mijn bezemsteel richting de spiritueel-praktische gezelligheid met als zeer duidelijk aanwezige ingeving: dit gesprek is puur een formaliteit. Waar die ingeving vandaan kwam? Ik dacht vanuit mijn gevoel. Daarnaast had ik op de uitgeprinte vacaturetekst de Gouden Driehoek neergelegd. Over bijgeloof gesproken. Voor de spirituele dummies onder ons: dit zijn de drie edelstenen Rozenkwarts, Amethist en Bergkristal. Niks kon meer misgaan. Alles klopte. Dacht ik. 

En toen dus dat appje. Huh?? Driewerf huh??? Bijbehorende emoties: irritatie, bozig en verdrietig.

Maar heel diep van binnen wist ik dat het klopte. Al was ik eerst wel weer wat geraakt. Het is nooit tof om afgewezen te worden. En dat het via een appje ging, hielp ook niet. Ik kon niet verbaal reageren waardoor alle woorden in mijn hoofd bleven hangen. Gelukkig was daar mijn maatje die wél even belde en mijn kreun en steun verhaal voor een paar minuten aan wilde horen. 

Nadat de ergste emotie verdwenen was, kon ik verder met het waarom van dit alles. Niks gebeurt voor niks en alles heeft een reden. Zo sta ik in het leven. Ik vind het fijn een lastige situatie om te buigen naar iets moois en leerzaams. Dit geeft mij rust en zo kan ik het makkelijker loslaten. Ook geeft het mij bevestiging dat ik niks 'verkeerds' heb gedaan. Ik heb niet iets 'niet-goed' gedaan waardoor ik werd afgewezen.  

Wat had deze afwijzing mij nu vertellen? Iets dat in mijn buitenwereld plaatsvindt, vindt in mijn binnenwereld plaats (zo buiten zo binnen) dus een logische vraag was:

Wat wijs ik in mijzelf af?

Mijn antwoord dat binnen een paar seconden al verscheen: ik schat mijzelf te laag in, ik maak mezelf nog te klein door te solliciteren op 'veilige' vacatures. Goh. Verrassend. Story of mij life. Haha.

Mijn ziel roept en wil gezien worden. Ze wil stralen, licht brengen, voldoening voelen en vreugdevol zijn op de juiste plek met voldoende uitdaging en groeimogelijkheden.

Wat een fijn inzicht. Dankbaar voor deze waardevolle ervaring
. 

Hoe ga jij om met afwijzing?


maandag 10 februari 2020

Ik kom uit de kast!

Hèhè het is zover. Zou de volle maan in Leeuw van gisteren er iets mee te maken hebben?
ROARRRRRR..........😀

Vanaf nu brul ik mijn eigen waarheid. Elke dag, elke dag opnieuw. Ik ben het zat mij onzichtbaar te houden, te verschuilen en weg te stoppen. Dan maar zichtbaar en kwetsbaar. Mijn ziel roept.

Mijn naam is Heleen en ik ben f*cking spiritueel (zie even een Anonieme Alcoholisten Club voor je SVP) Zo, dat is eruit. Spiritueler dan ik bestaan ze niet. Als je het woord 'spiritueel' opzoekt in De Dikke Van Dale staat mijn naam erachter. Echt! Kijk maar es😅.

Maar wat betekent dat nu eigenlijk 'spiritueel'? Het wordt zoveel gebruikt dat het zijn oorspronkelijke betekenis is verloren. Maar trouwens, wie bepaalt wat een woord betekent? Voor mij kan het iets anders betekenen dan voor jou immers? Dus wat ik hier als betekenis opschrijf, dat is mijn waarheid en mijn gevoel. Zie maar of het met je resoneert.

Spiritueel zijn betekent voor mij bezig zijn met bewustwording. Maar ook levenservaringen en de bijbehorende emoties durven doorvoelen, ervan leren en zo meer inzicht verkrijgen in het waarom van zaken en gebeurtenissen die op mijn pad komen. Niks gebeurt voor niks en alles heeft een reden. Ook en vooral de vervelende ervaringen zijn er om van te groeien als mens, als ziel.

Om mij heen hoor ik vaak het woord zweverig voorbij komen als het gaat over spiritualiteit. Het is vaak een ver van hun bed show en onwetendheid wat dit veroorzaakt, is mijn idee. In de onwetende en niet-wakkere ogen zijn spirituelen vooral vrouwen met zweverige gewaden aan die contact hebben met gene zijde en mannen met lang haar en teenschoenen (dit laatste is wel errug onaantrekkelijk al zeg ik het zelf, haha).

Niks is minder waar. Al zijn de gewaden en teenschoenen er ook. Ieder zijn eigen smaak😃. Spiritualiteit is juist ontzettend aards en in het hier-en-nu omdat het gericht is op de ziel en onze ziel is hier. Het is niet daaaaar maar hier. Het gebeurt niet daarboven, maar hier beneden op aarde. Het is durven voelen, accepteren wat je voelt, ervan leren en zo inzicht verkrijgen in jezelf en wie je bent. Hoe niet-zweverig wil je het hebben?

Het is wel echt doodvermoeiend bij tijd en wijle hoor. Het is absoluut geen heppiedepeppie gebeuren de hele tijd. Juist niet, zou ik willen zeggen. De reis naar binnen, het aan-jezelf-werken is het lastigste werk dat er is, is mijn bescheiden mening. Jammer dat het niet betaald wordt, maar goed dat is weer een heel ander verhaal. Als ik toch betaald zou zijn voor al die jaren innerlijk werk zou ik nu miljonaresse zijn. Maar goed echt spiritueel is dat niet hè, heel veel geld hebben? Of toch wel?

Kijk daar heb je weer een blokkade. Alweer één? Pffff......

Genoeg om over te schrijven. Leuk als je me leest, voel je welkom♥









woensdag 22 januari 2020

Ja, ik ben hooggevoelig, so what?


Elaine Aron schreef, na uitgebreid onderzoek, in haar boek ‘The Highly Sensitive Person’ (1996) dat 20% van de bevolking hooggevoelig is. Volgens mij is dit,  inmiddels meer dan 20 jaar later, wel wat procentjes meer. Is het niet omgekeerd nu? Dat 80% van de mensheid hooggevoelig is en 20% niet?

Oké, oké ... dit is wellicht wat overdreven, maar meer dan 20% zou me niet verbazen. Zelfs de meest stoere ‘manman’ kan tegenwoordig ineens uit de kast komen en roepen dattie toch wel wat gevoelig is voor de energie van zijn collega op de bouwplaats. Dat hij wel wat last heeft van de sfeer die er is op de bovenste steiger en dat hij na een dag werken zich wel erg leeg voelt en tijd nodig heeft om op te laden. Ja, wat me-time nodig heeft. Hahaha, zie je het voor je? Ik wel
😊.

Iedereen mag zijn wie hij of zij is. Met of zonder gevoeligheid. Waarom kan het dan toch lastig zijn toe te geven dat je hooggevoelig bent, in meer of mindere mate?

Het is volgens mij het woord ‘gevoelig’ dat het lastig maakt. Want, ik kan me voorstellen dat sommigen van jullie denken: ‘Ikke?? Gevoelig?? Heus niet. Ik doe gewoon mijn ding hoor’.

‘Gevoelig’ heeft voor veel mensen, vooral voor mannen denk ik, de associatie: huilend op de bank kijken naar Bambi, zelfs bij Koffietijd rollen de tranen over je (behaarde) wangen en bij Top Gear kun je het al helemaal niet droog houden…
😉 Gevoelig = jankerd en vooral heel snel emotioneel. Ik heb dit zelf ook lange tijd gehad, dat gevoel van: mij krijg je niet klein, zelfs bij een stervend hertje ging ik gewoon door met mijn push-ups. Ik voelde natuurlijk wel wat, duhuh, maar het laten zien ho maar.

Dat was toen. Nu ben ik zover dat ik blij ben dat ik VOEL en GEVOELIG ben. Joepi, ik voel!!! Dat.

Al levert dit soms pijnlijke momenten op als de grote boze buitenwereld hier iets van vindt en erop reageert. Deze pijnlijke momenten zie ik als groeimomenten. Het is weer die spiegel net als in mijn vorige blog over relaties. Zolang die buitenwereld mij nog raakt in mijn gevoelig zijn, betekent dit, dat ik mijn gevoeligheid nog niet volledig heb geaccepteerd. Anders zou het me niet raken, toch?

Ik kan die buitenwereld wel eerst heel stom en bot vinden, maar na een poosje realiseer ik me dan dat het iets zegt over hoe ik me voel, over mij. Zoals ook het voorbeeld in de blog van november 2019 over die op-de-inhoud-managers die mij kwetsbaar vonden overkomen. Dat raakte me. Waarom? Omdat ik mijn gevoeligheid, mijn kwetsbaarheid nog niet volledig had geaccepteerd. Goh. Katsjing! Leermomentje.

Dus vanaf nu is daar de f*ck-it houding inclusief mantra: ‘Ja, ik ben hooggevoelig, so what?’
Doe jij met me mee?







vrijdag 17 januari 2020

Help, mijn partner begrijpt mij niet!

Herken je dat? Dat jij je als hoogsensitief mens (HSP - HoogSensitiefPersoon) vaak onbegrepen voelt door je partner? Je partner die hoogstwaarschijnlijk, in het geval van onbegrip, niet hoogsensitief is? Mij wordt nog wel eens gevraagd: “Hoe leg ik toch uit wat hooggevoeligheid is?”

Tja, goeie vraag. Ik leg vaak helemaal niet uit wat hooggevoeligheid is. Ik geef ‘gewoon’ duidelijk aan wat mijn grenzen zijn en vertel erbij waarom die grenzen er zijn en wat de gevolgen zijn als ik, en daarmee de ander, mijn grenzen niet accepteert. Dit klinkt als een dreigement en dat is het ook, haha! Want ja als ik over mijn grenzen ga, dan plukt ook de ander hier de vruchten van…

Een voorbeeld: ik sta te koken en mijn lieftallige partner begint van alles over zijn dag te vertellen. Heel gezellig en goed bedoeld, maar dit werkt voor mij dus niet. Als er iets is dat ik niet kan, is het wel multitasken. Koken én luisteren = multitasken. Als HSP luister ik graag echt en met aandacht naar de ander en niet half, ik kan dat niet eens. Soms ook heel vermoeiend trouwens als er iets heel oninteressants verteld wordt
😊. Ik zou kunnen zeggen als reactie op zijn verhaal: “Oh ja? Oh goh. Oh ja wat leuk ja” terwijl ik amper doorheb wat hij zegt. Dit is niet lief en voelt ook niet goed voor mij.

Ik benoem dit door te zeggen dat ik heel graag naar zijn verhalen wil luisteren, maar liever niet tijdens het koken. “Straks met een bel wijn ben ik er helemaal voor je…
😉”. Ik vertel erbij dat ik onrustig word als ik twee dingen tegelijk wil doen en dat het gevolg is dat ik dan beide dingen half doe. Hij krijgt niet de aandacht die ik hem wil geven en de pan waarin ik sta te roeren, ontbeert dan ook mijn jemig-wat-moest-er-ook-nog-meer-in toewijding.

Op deze manier hoef ik niet uit te leggen dat dit met hooggevoelig zijn te maken heeft. Eigenlijk vertel ik de ander gewoon wat ik nodig heb om me te kunnen blijven focussen op wat ik doe. Het is mijn ervaring, dat hoe meer ik de aandacht leg op mijn hooggevoeligheid, hoe meer last ik ervan ondervind. Hoe meer ik accepteer wie ik ben en wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren hoe minder mijn hooggevoelig zijn een issue is. Het is maar waar je de focus op legt. Wat je aandacht geeft, groeit.

Het gaat er volgens mij om dat jij eerst jezelf en je hooggevoeligheid accepteert en als het ware omarmt. Klinkt misschien wat ‘Jaiks!’, maar het helpt. Echt waar. Zolang jij je nog wat hobbelig en wiebelig voelt op je hooggevoelige weg, zal je dit gespiegeld krijgen door je partner in de vorm van bijvoorbeeld onbegrip. In wezen mag je je niet-hoogsensitieve partner dankbaar zijn voor de spiegels en daarmee de lessen die je krijgt waardoor jij als gevoelig mens kunt groeien.